Dagje ziek op het balkon

En dan ben je dus op avontuur geweest in de regenwouden van Sighnaghi en dan ben je ziek, een paar dagen later. Niets ernstigs, gewoon een beetje koorst, een zere keel en hoofdpijn, maar toch vervelend genoeg om een dagje thuis te blijven. Georgiërs zouden de hele huisapotheek op me losgelaten hebben, ik doe het gewoon met een paracetamolletje. En met een dekentje in een luie stoel op het balkon.

Zo ontdekte ik onze buurman. In een blinde muur naast ons huis zit een onverklaarbaar vierkant gat. Ik had het gat nog nooit gezien, het is normaal geproken onzichtbaar vanaf ons balkon omdat er een hoge boom voor staat. Maar omdat het zo stormde en de boom zo nu en dan genoeg omvergeblazen werd zag ik daar onze buurman.

     

Verder was mijn dag zo interessant dat de was van de overburen ook aansprak.

  

Ik heb de buurman overigens niet meer gezien sinds die dag in april. Het niet meer in dezelfde richting gestormd sindsdien.

Sighnaghi

Het was al een paar dagen heel mooi weer geweest en er zat een vrije dag aan te komen, dus Inge en ik besloten er een dagje op uit te trekken. Jammer genoeg was het die dag, zoals gebruikelijk lijkt op dagen dat we besluiten er op uit te gaan, opeens slecht weer. Maar vol goede moed, en zomers gekleed om de weergoden uit te dagen vandaag eens goed hun best te doen, vertrokken Inge en ik per marshrutka naar Sighnaghi.

Sighnaghi ligt in Kakheti, de regio die bekend is om haar wijnen, en is één van de troetelkindjes van de huidige regering. Met het oog op toerisme is het stadscentrum, of althans de facades van het centrum, aan een grondige renovatie onderworpen. Het resultaat is een kunstmatig poppendorpje, waar de Georgiërs helemaal gek op zijn. Omdat vooral ook de omgeving en het uitzicht geweldig schijnen wonen er ook veel kunstenaars.

Vlakbij Sighnaghi ligt ook Ninotsminda, een klooster (ook al zo mooi opgeknapt) ter ere van de heilige Nino. Omdat de marshrutka vanuit Tbilisi eerst bij het klooster stopt voordat hij verder rijdt naar Sighnaghi, besloten wij daar maar alvast uit te stappen. Na even rondgekeken te hebben vonden we een interessant paadje dat ons, zo dachten wij tenminste, vast naar Sighnaghi zou leiden.

      

     

Dat bleek iets te snel gedacht. Na een flinke stortbui en een uur of twee ronddwalen kwam ons spannende paadje weer terug bij het klooster vanwaar we vertrokken waren. Ondertussen waren we koud en nat en moe en nogal gedemotiveerd, maar gelukkig wilde moeder overste wel een taxi voor ons bellen. De aardige taxichauffeur bracht ons op haar instructies gratis naar Sighnaghi, maar liefst 5 minuten verderop…

     

  

Van het uitzicht hebben we helaas niet veel meegekregen. De weergoden lieten zich door onze zomerse outfit niet vermurwen. Twee dagen later lag ik met koorst op bed.

Valentine’s dinner

14 februari, Valentijnsdag. Wat beter te doen dan een blind-date dinner te organiseren voor de eenzame, vrijgezelle, buitenlandse gemeenschap van Tbilisi?

Het begon als een grapje, maar WIM zou WIM niet zijn als wij onszelf niet een beetje lieten gaan en het allemaal weer eens lekker overdreven. Het werd dus een viergangen dinner voor voor 34 gasten. De 17 genodigden kregen ieder de opdracht voor één van de anderen een blind-date mee te nemen. Wij zorgden voor eten, drank en hartvormige naambordjes. Oja, en het thema was “Grease”.

        

        

        

De score na afloop van ons blind-date dinner:

- 1 geslaagde nieuwe match. Zoé en Dachi zijn nog altijd gelukkig samen en volgen Georgische kooklessen bij Dachi’s moeder.

- 2 stellen die de avond heelhuids doorgekomen zijn en geen ruzie kregen op ons feestje

- 2 blind-dates die zonder hun date gedag te zeggen vertrokken (waaronder die van mij, hoe-heet-ie-ook-al-weer…)

- Een heleboel dronken mensen die met hun date of de date van een ander, naar huis gingen…

 

 

 

Wintersport(je)

Ook alweer een tijdje terug, één van onze wintersportuitstapjes in januari. Hoewel ik een beetje ziek was, we geen van allen zin hadden om echt te skien en het echt verschrikkelijk koud was, was ‘t prachtig in Bakuriani. Behalve Inge en Wieteke waren ook van de partij: Tiphaine (ook vrijwilliger, uit Frankrijk), Rajat (Indiase student Medicijnen, voor een paar dagen over vanuit Jerevan) en Nienke (prettig gestoorde vriendin van Inge uit Nederland).

     

Niet geskied dus, die twee dagen, maar tijd genoeg voor andere extreme sports. Zoals een dodenrit met de arreslee (niet alleen gemotoriseerd vervoer is levensgevaarlijk in Georgië) en een stukje met de stoeltjeslift. IJzige heuveltjes op- en afglibberen tel ik voor het gemak ook even mee.

                    

Dan maar weer eens een paar foto’s…

O, o. Het is alweer zo lang geleden dat ik iets met deze blog heb gedaan. Ik schaam me diep, ben eigenlijk alweer bijna thuis… Maar goed, omdat er ondertussen veel is gebeurd en ik veel heb meegemaakt bij deze maar een kleine update van mijn beslommeringen. En dan met name foto’s…

Eerst maar eens wat foto’s van eind december, toen mijn ouders en mn zusje op bezoek waren. Afgelopen winter was de koudste winter in 70 jaar, en dat hebben we geweten. Maar, bikkels als we zijn, we hebben toch het een en ander gezien van het land. Allereerst Gori, de geboorteplaats van Jozef Stalin. Hier staat uncle Soso nog altijd op zjin sokkel(s).

  

  

Verder natuurlijk de nodige kerkjes bezocht, hieronder Mtskheta en Dzjvari.

     

En ten slotte een paar foto’s van onze expeditie naar Davit Garedji, een klooster in de Georgische half-woestijn. Dat Half-woestijnige moet je er maar even bij bedenken, met al die sneeuw. Ook het uitzicht op Azerbeidzjaan en de wachttorens van het leger laat ik aan jullie verbeelding over… Wel te zien op de foto’s zijn het klooster (met echte monnikken die wonen in de grotten in de rotswand) en de muurschilderingen in andere grotten.  De schilderingen zijn zo beschadigd omdat de woestijn vroeger dienst deed als militair oefenterrein. Het zou erg op Afghanistan lijken en was dus perfect om Soviet Soldaten voor te bereiden op hun gevechten aldaar. De militaire oefeningen hebben de grotten niet veel goed gedaan.

     

     

  

  

  

     

  

     

Stedentripje Yerevan

Mijn eerste 90 dagen in Georgië zaten er alweer bijna op, dus werd het tijd om het land te verlaten. Met een klein uitstapje over de grens, is het makkelijk om weer een nieuw toeristen visum te regelen. Hoewel een visum voor Georgië voor Europeanen gratis is, moet het wel om de zoveel tijd vervangen worden. Op naar Armenië dus, op bezoek bij onze vrienden in Yerevan, Karlien en Jesse.

Op woensdagochtend zouden we vanf het busstation een Marsroetka nemen. Dat was althans de bedoeling. Toen we daar namelijk om tien uur aankwamen bleek het volgende minibusje pas over twee uur te vertrekken. De vorige was net weg, en de bestuurder wilde wachten totdat hij genoeg nieuwe passagiers had; wij waren met z’n drieen de eerste.  Dus goed ingepakt namen wij plaats op het houten bankje naast de bus en wachtten rustig af.

Twee uur later waren onze vingers bevroren, hadden we al onze proviand voor onderweg al bijna helemaal op en hadden we een stevig begin gemaakt voor ons gezamelijk Sinterklasgedicht voor Jesse en Karlien. Rondom de minibus begonnen zich al mensen te verzamelen, dus tijd om te vertrekken, zo leek het ons, en wij gingen vast zitten op de voor ons aangewezen plaatsen. We hebben nog een uur moeten wachten voordat uiteindelijk iedere stoel in de bus bezet was, de vier dikke bejaarde vrouwen op de achterbank gepropt waren, het gangpad volledig volgebouwd was met koffers en jute zakken vol mandarijnen, en de benzinetank goed gevuld was. Maar toen gingen we dan eindelijk.

De tocht van Tbilisi naar Yerevan duurt per minibus normaal gesproken een uur of zes, maar gedoe aan de grens en weersomstandigheden willen nog wel eens voor wat vertraging zorgen. Zo ook op deze dag. Nadat we aan de grens alle formulieren voor ons toeristenvisum voor Armenie keurig hadden ingevuld, we netjes hadden betaald en we het mandarijntje dat we van de douanier hadden gekregen hadden opgegeten konden we Armenië in. Alleen nog even wachten tot de dikke dames allemaal terug waren van het toilet en ze weer terug proppen op de achterbank. En naarmate we verder het land in reden werd het kouder en kouder, verscheen er geleidelijk de sneeuw op de heuvels en begon de weg meer te slingeren. Ook werd het ondertussen donker.

      

Vermoeid, verstijfd en verkleumd kwamen we uiteindelijk om acht uur aan in Yerevan. En alsof we weer helemaal terug bij af waren, werden we enorm afgezet door de taxichauffeur. Net nu we daar in Tbilisi eindelijk een beetje overheen waren.

Eigenlijk was dat meteen een goede voorbode van de rest van ons verblijf in Yerevan. Hoewel we het heel erg leuk hebben gehad, met Jesse en Karlien, met schaatsen, met ronddolen op de markt en met het vieren van Sinterklaas, waren de paar dagen vooral weer heel verwarrend. Niet de weg kennen in de stad, geen idee hebben waar mensen het over hebben, veel te veel betalen voor zo’n beetje alles; het was precies zoals aan het begin in Tbilisi. Maar dan kouder.

En toen we na een veel kortere terugreis weer thuis waren, en de taxichauffeur ons 20 lari vroeg voor een ritje van maximaal 5, wisten we dat we thuis waren. Gelukkig konden we hem gewoon in het Georgisch voor gek verklaren.

        

       

Vervroegde verkiezingen

Okee, het laatste nieuws over de politieke situatie hier heb ik, moet ik bekennen, vernomen van Europese nieuwsbronnen. Veel media is hier ook niet meer beschikbaar; alleen staatstelevisie is nog operationeel. De commerciele zenders zijn gedurende de noodtoestand niet in de lucht, of mogen alleen onschuldige talkshows en spelletjes uitzenden. Voor de toespraak van president Saakashvili werd gisteravond echter even een uitzondering. Jammer genoeg hebben wij thuis echter geen televisie. Bovendien is mijn Georgisch nog niet goed genoeg om te begrijpen wat een president in tijden van nood te zeggen heeft tegen zijn volk.

Afhankelijk van Europese media dus. Maar goed, hier komt het op neer:  president Saakashvili heeft in zijn toespraak van gisteren verklaard dat hij vervroegde presidentsverkiezingen zal inlasten. Ze zullen plaatsvinden op 5 januari 2008. Ook zal er op diezelfde dag een referendum gehouden worden waarin het volk zal worden gevraagd of ze ook willen dat er vervroegde parlementsverkiezingen gehouden worden.

Vervroegde parlementsverkiezingen, het onderwerp van het aangekondigde referendum, was de inzet van de oppositiepartijen toen ze op 2 november begonnen met de demonstraties. Ze zijn ontevreden over de huidige stand van zaken in Georgië, beschuldigen Saakashvili ervan steeds meer macht naar zich toe te trekken en de regering van grootschalige corruptie. De Georgische bevolking, die de hervormingen die Saakashvili doorvoert voelen in hun eigen portemoinee, is gevoelig voor de beschuldigingen van de opposititie, en wilde dan ook haar onvrede tonen. Voor veel van hen is het echter ook pijnlijk duidelijk dat de oppositieleiders, in werkelijkheid geen beter alternatief zijn voor de huidige president.

Ook de president lijkt zich dat de realiseren. Het aankondigen van vervroegde presidentsverkiezingen op 5 januari lijkt een concessie aan de oppositie. Daarbij zal het aandringen van Europa en de NAVO op rust en dialoog ook hebben meegewogen in de overweging. Maar feit blijft dat de huidige oppositie, hoewel sinds kort zogenaamd verenigd in een coalitie van tien partijen, geen alternatieve leider beschikbaar heeft. In ieder geval niet één die betrouwbaar overkomt. En in de korte tijd die de oppositie nu gegund is om op de proppen te komen met een presidentskandidaat (overigens keurig langer dan 40 dagen, zoals de grondwet vereist) lijkt het niet erg waarschijnlijk dat die situatie  zal veranderen.

Vervroegde verkiezingen dus, en een gehaaste, en harde campagne. Dat is tenminste wat ik nu verwacht. De beschuldigingen van corruptie en heulen met de Russen zullen ons de komende tijd om de oren gaan vliegen. Misschien is het daarom maar goed dat mijn Georgisch voorlopig nog veel te wensen overlaat en dat we geen televisie hebben. Wellicht zal het schelen in mijn frustratie over de politieke puinhoop die het hier op het moment is.

(Nood-) toestanden

Hierbij maar even een woordje van mij, gezien de omstandigheden misschien wel fijn.

Na een paar dagen van rustig protest van de oppositie op Rustavelli, de belangrijkste boulevard van Tbilisi, besloot President Saakashvili gisteren om de straat schoon te vegen. Volgens officiele bronnen was dat letterlijk de bedoeling; de gemeentereiniging wilde opruimen, maar de demonstranten en tenten die waren verschenen stonden die actie in de weg. Bovendien lag het verkeer al een paar dagen plat en konden kinderen en studenten niet meer naar school. De demonstranten moesten dus of op de stoep gaan staan, of naar een andere plek verhuizen. De demonstranten weigerden echter te vertrekken en werden aggressief. Althans, dat was de officiele lezing. De demonstranten dachten daar anders over.

Het schoonvegen van de straat gebeurde ook niet met bezemwagentjes. Met waterkanonnen, pepperspray en geweren met rubber kogels werden de mensen verdreven uit het centrum. Intimiderende special forces met ski- en gasmaskers sloegen er vervolgens op los. De demonstrerende massa week uit naar een plein verder uit het centrum, en werd van daaruit uiteengedreven, ook met veel politie geweld. Pro-regerings activisten, leden van de partij van Saakshvili, verschenen ondertussen op het verlaten Rustavelli en feliciteerden met veel ophef de militaire politie met hun optreden.

Ik heb alles op televisie kunnen volgen. Alle zenders, zowel het oppositiegezinde Imedi als het regeringsgezinde Rustavi 2 lieten de beelden van de politie acties zien. Omdat we zelf geen TV of Internet hebben thuis zijn we bij een stel bevriende Amerikaanse meisjes gaan kijken wat er die avond verder zou gebeuren. Zo waren we er getuige van dat Imedi werd binnengevallen door special forces, en dat de nieuwslezers achter hun bureau vandaan gehaald werden. Daarna verdween de zender uit de lucht. Het anders altijd rivaliserende commerciele televisie kanaal Rustavi 2 zond vervolgens uit hoe mensen zich begonnen te verzamelen bij het gebouw van Imedi TV en hoe bekende Imedi verslaggevers soms huilend en in shock vertelden hoe ze waren verdreven en hoe hun telefoons waren afgepakt. Wij geloofden onze ogen niet.

Na een tiental minuten verscheen de premier om de noodtoestand op televisie af te kondigen. Op dat moment nog voor de komende 48 uur. Er ging een samenscholingsverbod in en de commerciele media werd platgelegd. Wij besloten maar bij onze Amerikaanse vrienden te blijven slapen, omdat we thuis de zaken niet meer konden volgen.

Op  donderdag ochtend werd bekend gemaakt dat de noodtoestand zal blijven gelden voor de komende 15 dagen. TV zenders zijn uit de lucht, of mogen alleen nog domme spelshows uitzenden, en een aantal plaatsen in de stad is door militairen afgezet. Ik ben even langsgegaan op het werk van mijn huisgenoot Inge om te horen hoe het ervoor staat en om even te mailen. In het deel van de stad waar wij wonen merk je niets van het hele gebeuren, dus dat is op zich prima. We hebben verder contact met de Nederlandse ambassade, dus als er echt iets aan de hand is zullen we dat gewoon te horen krijgen. Tot nu toe is het dus voor ons vooral een hele spannende periode, maar niets ernstigs.

Hier houd ik het nu even bij, ik heb een lunchafspraak, en het is nog niet zo erg dat dat soort dingen niet meer door kunnen gaan. Gelukkig maar.

Wim werd 75

Afgelopen weekend werd Wim 75 jaar. Natuurlijk hebben we dat hier uigebreid gevierd.

“Wim”, dat zijn wij dus: Wieteke, Inge en Maartje, en omdat we allemaal rond dezelfde tijd jarig zijn besloten we om samen een groot feest te geven in ons huis. We maakten een mooie uitnodiging en nodigden alle mensen uit die we maar kenden; onze collega’s, vrienden, taaljuffen en zelfs onze favoriete serveersters. Al snel bleek dat we toch al meer mensen kenden dan we in eerste instantie dachten.

Om goed voorbereid te zijn namen we allemaal een dag vrij. Eerst moesten we het huis ontruimen en feestbestendig maken. We maakten één slaapkamer vrij voor extra feestruimte en zetten alle bedden en de bank bij elkaar in de andere kamer. De ontelbare, lelijke vloerkleedjes brachten we voor de zekerheid ook maar even in veiligheid op het balkon. Ook moest er natuurlijk nog even worden schoongemaakt.  

En toen was het tijd voor inkopen. Inge ging met de taxi langs het wijnhuis bij ons om de hoek om drie jerrycans met in totaal zo’n 50 liter wijn te halen. Gia, onze vertrouwde taxichauffeur, hielp daarna met sjouwen. Daarna gingen we met z’n drieen, twee sporttassen en een grote koffer naar de markt voor de rest van de inkopen. Omdat we zelf maar drie bordjes en drie bekertjes hadden moest er heel wat plastic servies gekocht worden, en verder een blikopener, een flesopener, speakers voor onze laptop, een hele lading brood, aardappelen, fruit, kruiden, frisdrank, en natuurlijk bier. En speciaal op verzoek van Wieteke kochten we ook een berg wc-rollen. Boodschappen doen op de markt is eigenlijk een verhaal apart dus daar komt zeker nog een keer een verhaaltje over, maar voor nu laat ik het er even bij dat we voorlopig nog wel even herkent zullen worden als de drie meisjes met de grote koffers…

In de twee uur die we toen nog over hadden hebben we heel snel een hele berg eten gemaakt, en het bier koud gezet.

   

Hier een paar foto’s van onze gasten:

     

       

 

Het was een goed feest.

En de volgende dag was er de afwas.

 

Even de stad uit

Afgelopen weekend ben ik samen met mijn huisgenootje Wieteke even de stad ontvlucht, de bergen in. Hoewel alle Georgiers ons waarschuwden dat het veel te koud zou zijn, hebben Wieteke en ik de klim naar Sameba, de kerk van de Heilige drie-éénheid, gemaakt. Daarvoor moesten we eerst een uur of drie in het minibusje richting de Russische grens. Een hele mooie, maar ook wel spannende rit, gezien de wegen hier.

De grens met Rusland is nu sinds ongeveer anderhalf / twee jaar gesloten, wegens de verslechterde relaties tussen de twee regeringen. Kazbegi, het dorpje dat het beginpunt was voor onze excursie en dat maar een kilometer of 12 van Rusland ligt, is daardoor totaal stilgevallen. Afgezien van een paar toeristen die de klim naar de kerk maken, komt er geen kip meer. Toen we uit het busje stapten, werden we dan ook bestormd door babushka’s (bebia’s in het Georgisch) die ons een mooie kamer aanboden.  Maar helaas, Wieteke en ik moesten ook dezelfde dag met het laatste busje weer terug. Ross, de Engelse wereldreiziger die we op de heenweg in het busje vonden (en die zich al een dag of vier per ongeluk nog in de Armeense tijdzone dacht te bevinden) bleef wel.

Hier een paar plaatjes…